ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ...ΤΙ...

 Η ζωή μετά τον καρκίνο 

δεν σημαίνει και επιστροφή στην 

παλιά κανονικότητα. 

Μιλαμε για Θεραπεια..οχι Ιαση

Μια αμερικανική μελέτη υπενθυμίζει ότι 

οι επιζώντες μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με έναν διαφορετικό κίνδυνο: την εμφάνιση ενός νέου, ξεχωριστού πρωτοπαθούς καρκίνου, 

όχι μιας υποτροπής ή μετάστασης του πρώτου, αλλά 

μιας νέας κακοήθειας. 

Το εύρημα αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία , καθώς ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν πολλά χρόνια μετά την πρώτη διάγνωση αυξάνεται σταθερά.

Αποτελέσματα μελέτης που βασίστηκε σε στοιχεία 3,36 εκατομμυρίων ανθρώπων

Η Καθηγήτρια Θεραπευτικής – Επιδημιολογίας – Προληπτικής Ιατρικής, Παθολόγος (Θεραπευτική Κλινική Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ, Νοσοκομείο Αλεξάνδρα) Θεοδώρα Ψαλτοπούλου, η Αλεξάνδρα Σταυροπούλου (Βιολόγος) και ο Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής Θεραπευτικής – Ογκολογίας – Αιματολογίας, Διευθυντής Θεραπευτικής Κλινικής, τ. Πρύτανης ΕΚΠΑ) αναφέρουν ότι η μελέτη, που δημοσιεύθηκε πρόσφατα στο έγκριτο περιοδικό PLOS Medicine βασίστηκε σε στοιχεία 3,36 εκατομμυρίων ανθρώπων στις Ηνωμένες Πολιτείες που είχαν διαγνωστεί με πρώτο πρωτοπαθή καρκίνο μεταξύ 1975 και 2019 και παρακολουθήθηκαν έως το 2022.

Στο διάστημα αυτό καταγράφηκαν περισσότερα από 510.000 νέα πρωτοπαθή περιστατικά καρκίνου σε 29,5 εκατομμύρια ανθρωποέτη παρακολούθησης.

Πρόκειται για έναν εντυπωσιακό όγκο δεδομένων, που επιτρέπει να δούμε 

όχι μόνο πόσο συχνός είναι ο κίνδυνος, αλλά και πώς αλλάζει ανάλογα με την ηλικία, το φύλο, την εποχή και τη γενιά στην οποία ανήκει κάθε ασθενής, αναφέρουν οι ειδικοί.

Οι ερευνητές δεν έψαξαν απλώς “πόσοι” εμφάνισαν νέο καρκίνο, αλλά προσπάθησαν να κατανοήσουν τα μοτίβα πίσω από αυτό το φαινόμενο.

Ο κίνδυνος αυξάνεται με την ηλικία

Το πρώτο μήνυμα είναι ότι ο κίνδυνος αυξάνεται με την ηλικία. 

Στις γυναίκες, η συχνότητα νέου πρωτοπαθούς καρκίνου ανέβηκε 

από 915 περιστατικά ανά 100.000 ανθρωποέτη στις ηλικίες 35–39 ετών 

σε 1.980 στις ηλικίες 75–79.

Στους άνδρες η αύξηση ήταν ακόμη πιο έντονη: από 1.228 σε 2.945 περιστατικά στις ίδιες ηλικιακές ομάδες.

Συνεπώς, όσο μεγαλύτερος είναι κάποιος όταν διαγιγνώσκεται με τον πρώτο καρκίνο, τόσο πιο αυξημένη φαίνεται να είναι η πιθανότητα να εμφανίσει αργότερα έναν δεύτερο ανεξάρτητο καρκίνο. 

Η τάση αυτή ήταν γενικά ισχυρότερη στους άνδρες, με μία σημαντική εξαίρεση: στις γυναίκες που είχαν περάσει καρκίνο μαστού, ο κίνδυνος παρέμενε σχετικά σταθερός στις διαφορετικές ηλικίες, αντί να ακολουθεί την ίδια απότομη άνοδο.

Δεν είναι όλοι οι επιζώντες ίδιοι

Η μελέτη έδειξε επίσης ότι δεν είναι όλοι οι επιζώντες ίδιοι. 

Ο αρχικός τύπος καρκίνου παίζει σημαντικό ρόλο. 

Στις γυναίκες κάτω των 40 ετών, οι επιζώσες καρκίνου μαστού είχαν τον υψηλότερο κίνδυνο για επόμενο πρωτοπαθή καρκίνο σε σχέση με άλλες συχνές κατηγορίες.

Στους άνδρες κάτω των 40, ο υψηλότερος κίνδυνος βρέθηκε σε όσους είχαν περάσει καρκίνο παχέος εντέρου και ορθού. Αντίθετα, μετά τα 70 έτη, 

οι επιζώντες μελανώματος 

εμφάνιζαν τον υψηλότερο κίνδυνο και στα δύο φύλα.

Αυτές οι διαφοροποιήσεις δείχνουν ότι η παρακολούθηση μετά τον καρκίνο δεν μπορεί να είναι ενιαία για όλους· χρειάζεται να λαμβάνει κανείς υπόψη το είδος της πρώτης νόσου, την ηλικία και το φύλο.

Επίσης, ο κίνδυνος κορυφώθηκε σε ανθρώπους που είχαν γεννηθεί μεταξύ 1935 και 1945 και στη συνέχεια υποχώρησε στις νεότερες γενιές. 

Ωστόσο, αυτή η γενική βελτίωση δεν ίσχυσε για όλους. 

Στις γυναίκες που είχαν επιβιώσει από καρκίνο του πνεύμονα και 

στους άνδρες που είχαν περάσει καρκίνο της ουροδόχου κύστης, 

ο κίνδυνος δεν ακολούθησε καθοδική πορεία, αλλά συνέχισε να αυξάνεται. 

Το εύρημα αυτό είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό, γιατί υποδηλώνει ότι πίσω από τους μέσους όρους κρύβονται ομάδες ασθενών που παραμένουν ευάλωτες, ακόμη και όταν οι συνολικοί δείκτες φαίνονται να βελτιώνονται.

Η εικόνα δεν είναι ομοιόμορφη

Η εμφάνιση νέων πρωτοπαθών καρκίνων μειώθηκε με το πέρασμα του χρόνου,

 ιδιαίτερα στους νεότερους επιζώντες. 

Αυτό είναι ένα ενθαρρυντικό εύρημα και πιθανόν συνδέεται,  με βελτιώσεις στην πρόληψη, τη διάγνωση, τη θεραπεία και τη μακροχρόνια φροντίδα των ασθενών. 

Όμως ούτε εδώ η εικόνα είναι ομοιόμορφη.

Το πιο εντυπωσιακό εύρημα αφορά τις γυναίκες που είχαν επιβιώσει από καρκίνο του πνεύμονα: 

σε αυτές, η συχνότητα εμφάνισης νέου πρωτοπαθούς καρκίνου αυξήθηκε κατά 60% στη σύγκριση της περιόδου 2015–2019 με την περίοδο 1975–1979.

Μικρότερες αλλά σαφείς αυξήσεις παρατηρήθηκαν επίσης στις γυναίκες με ιστορικό μελανώματος και στους άνδρες με ιστορικό καρκίνου της ουροδόχου κύστης.

Συνεπώς, 

η επιβίωση από έναν καρκίνο είναι μια μεγάλη νίκη, αλλά 

όχι το τέλος της ιστορίας. 

Η παρακολούθηση δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στην πιθανότητα υποτροπής του πρώτου όγκου. 

Χρειάζεται να περιλαμβάνει και τον κίνδυνο εμφάνισης ενός νέου καρκίνου, ιδιαίτερα σε όσους ανήκουν σε ομάδες υψηλότερου κινδύνου. 

Αυτό μεταφράζεται σε πιο εξατομικευμένη φροντίδα, καλύτερο σχεδιασμό ελέγχων, προσοχή σε παράγοντες όπως 

το κάπνισμα και η υπεριώδης ακτινοβολία, αλλά και σε ειδική μέριμνα για τους μεγαλύτερους σε ηλικία επιζώντες, στους οποίους οι κίνδυνοι φαίνεται να αυξάνονται.

Τα δεδομένα δεν περιλάμβαναν λεπτομέρειες για θεραπείες, γενετική προδιάθεση ή αλλαγές στον τρόπο ζωής μετά την πρώτη διάγνωση. Άρα η έρευνα δεν μπορεί να απαντήσει με βεβαιότητα “γιατί” συμβαίνουν αυτές οι τάσεις· μπορεί όμως να δείξει καθαρά 

“σε ποιους” και “πότε” ο κίνδυνος είναι μεγαλύτερος. 

Και αυτό από μόνο του είναι πολύτιμο. 

Γιατί σε μια εποχή όπου όλο και περισσότεροι άνθρωποι ζουν μετά τον καρκίνο, το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι μόνο η επιβίωση, αλλά και 

η μακροχρόνια, ποιοτική και καλά προστατευμένη ζωή.

ΠΗΓΗ: www.oloygeia.gr

ΖΩΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΔΟΚΙΜΟ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ..

 

Στα 80 τους, πολλοί απλά αρνούνται να περάσουν αθόρυβα στο παρασκήνιο. 

Αυτό θα φαινόταν απίθανο πριν από μια γενιά, όταν τα 60 σηματοδοτούσαν την αρχή της αποχώρησης από την εργασία, τις φιλοδοξίες και τη δημόσια ζωή. 

Σήμερα , Καθώς το προσδόκιμο αυξάνεται και, η  υγεία ακολουθεί, επαναπροσδιορίζονται τα όρια τού ποιον θεωρούμε «ηλικιωμένο» .

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το ποσοστό 13% των ηλικιωμένων συνεχίζει να εργάζεται ακόμη και μετά την επίσημη συνταξιοδότησή του.

«Όχι μόνο έχει αυξηθεί η διάρκεια , αλλά και η διάρκεια της υγείας, με αποτέλεσμα, περισσότεροι ηλικιωμένοι  να ζουν υγιεινή ζωή, ασχολούμενοι με ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, συμπεριλαμβανομένων της επιστήμης, της πολιτικής και της πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής. 

Αυτή η διπλή επέκταση 

-των ετών που ζούμε  με καλή υγεία- 

αναδιαμορφώνει ουσιαστικά τις κοινωνίες. 

Σε πολλές ανεπτυγμένες χώρες, οι άνθρωποι στα τέλη των 60, των 70 και των 80 είναι υγιείς, μορφωμένοι και κοινωνικά ενεργοί από οποιαδήποτε προηγούμενη γενιά στην ίδια ηλικία. 

Τα γνωστά σημάδια γήρανσης

 -αδυναμία, παραίτηση, προβλήματα υγείας- 

αναβάλλονται, ή εγκαταλείπονται εντελώς.

Remaining Time -0:00

 

Το προσδόκιμο ζωής αυξάνεται σταθερά , χάρη στις προόδους ιατρικής, την υγιεινή διατροφή και τη δημόσια υγεία. 

Ωστόσο, η μακροζωία από μόνη της 

δεν μας λέει όλη την ιστορία. 

Αυτό που έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια είναι η διάρκεια της υγείας 

η περίοδος, της ζωής που περνάει κανείς χωρίς σοβαρές χρόνιες ασθένειες ή αναπηρίες.

Η καλύτερη διαχείριση 

καρδιαγγειακών, διαβήτη και του καρκίνου, 

σε συνδυασμό με την έγκαιρη διάγνωση και την προληπτική φροντίδα, σημαίνει ότι πολλοί φτάνουν πλέον σε προχωρημένη ηλικία με τις σωματικές και γνωστικές τους ικανότητες σε μεγάλο βαθμό ανέπαφες. 

Αυτό έχει μεταμορφώσει την εμπειρία της γήρανσης. 

Τα 70 δεν συνδέονται πλέον αυτόματα με την αδυναμία, ενώ τα 80 δεν συνεπάγονται απαραίτητα την εξάρτηση από έναν άλλον άνθρωπο για να βοηθάει στις καθημερινές μας συνήθειες και λειτουργείες.

Το αποτέλεσμα είναι μια αυξανόμενη ομάδα ηλικιωμένων που δεν επιβιώνουν απλώς περισσότερο, αλλά παραμένουν παραγωγικοί. 

Αποκτούν μεταπτυχιακούς τίτλους, συνάπτουν νέες σχέσεις, τρέχουν....μαραθώνιους, γράφουν βιβλία και κατέχουν πολιτικά αξιώματα. 

Ίσως η πιο ορατή επίδραση αυτής της αλλαγής είναι στον δημόσιο τομέα. 

Οι ηλικιωμένοι είναι παρόντες - στην επαγγελματική, πολιτιστική και κοινωνική ζωή. Στον επιχειρηματικό τομέα, οι ιδρυτές και τα στελέχη επεκτείνουν την καριέρα τους πολύ πέρα από την παραδοσιακή ηλικία συνταξιοδότησης.

Στον επιστημονικό και ακαδημαϊκό τομέα, οι ερευνητές παραμένουν ενεργοί μέχρι τα εβδομήντα και πέρα. 

Στην πολιτική, ηγέτες στα τέλη των εβδομήντα και ογδόντα διαμορφώνουν την εθνική και παγκόσμια ατζέντα.
Δεν πρόκειται απλώς για άτομα που αρνούνται να συνταξιοδοτηθούν. 

Το γεγονός αυτό αντικατοπτρίζει βαθύτερες δομικές αλλαγές:

μακρύτερες περιόδους εκπαίδευσης, λιγότερο απαιτητική σωματικά εργασία και μια οικονομία της γνώσης που ανταμείβει την εμπειρία και τη στρατηγική σκέψη όσο και την ταχύτητα ή την αντοχή. 

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, η ηλικία μπορεί να γίνει πλεονέκτημα και όχι μειονέκτημα. 

Και από πολιτιστική άποψη, η παρουσία των ηλικιωμένων επεκτείνεται. 

Καλλιτέχνες, συγγραφείς δημιουργούν μερικά από τα πιο φιλόδοξα έργα σε προχωρημένη ηλικία, αντλώντας από δεκαετίες εμπειρίας. 

Η συμμετοχή στα κοινά τείνει να κορυφώνεται στις μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες, καθώς οι άνθρωποι που διαθέτουν χρόνο, πόρους και αίσθηση σκοπού αναζητούν ουσιαστικούς τρόπους να συνεισφέρουν.

Σχεδιασμένη για μια εποχή που το προσδόκιμο ήταν μικρότερο και οι ασθένειες στην τρίτη ηλικία πιο συχνές, η συνταξιοδότηση σε μια καθορισμένη ηλικία φαίνεται ξεπερασμένη. 

Πολλοί ηλικιωμένοι δεν θέλουν να σταματήσουν εντελώς να εργάζονται, αλλά θέλουν ευελιξία: 

λιγότερες ώρες, διαφορετικούς ρόλους, νέες προκλήσεις. 

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση το ποσοστό του 13% των ηλικιωμένων συνεχίζει να εργάζεται ακόμη και μετά την επίσημη συνταξιοδότησή του. 

Αυτό έχει επιπτώσεις στις αγορές εργασίας, τα συνταξιοδοτικά συστήματα και τη δυναμική μεταξύ των γενεών, καθώς ένας γηράσκων αλλά ενεργός πληθυσμός μπορεί να ανακουφίσει την έλλειψη εργατικού δυναμικού και να στηρίξει την οικονομική ανάπτυξη. Επιπλέον, στην ΕΈ, ο μέσος πολίτης ζει σήμερα 20 χρόνια μετά τα 65. 

Από αυτά, τα 9 έως 10 υπολογίζονται ως χρόνια καλής υγείας, σύμφωνα με τη Eurostat  Αυτό σημαίνει ότι ένα μεγάλο μέρος της τρίτης ηλικίας χαρακτηρίζεται από λειτουργικότητα.

Πέραν της οικονομίας και πολιτικής, ο επαναπροσδιορισμός της ηλικίας είναι και ψυχολογικός. 

Όταν η κοινωνία αναμένει παρακμή, τα άτομα την εσωτερικεύουν. Αντίθετα, όταν η τρίτη ηλικία παρουσιάζεται ως μια περίοδος δυνατοτήτων και όχι περιορισμών, 

οι άνθρωποι συμπεριφέρονται διαφορετικά -επενδύουν στην υγεία τους, μαθαίνουν νέες δεξιότητες και διατηρούν κοινωνικούς δεσμούς. Οι έρευνες δείχνουν ότι η στάση απέναντι στη γήρανση μπορεί να έχει απτά αποτελέσματα στην ψυχική και σωματική υγεία. 

Όσοι βλέπουν τη γήρανση θετικά είναι πιο πιθανό να παραμείνουν ενεργοί και λειτουργικοί, ενισχύοντας την υγεία τους.

 Σύμφωνα με έρευνες μάλιστα, άτομα άνω των 65 που δηλώνουν ότι έχουν λόγο να σηκώνονται το πρωί εμφανίζουν χαμηλότερα ποσοστά κατάθλιψης και μειωμένο κίνδυνο γνωστικής έκπτωσης.

Ωστόσο, η μακροζωία φέρνει στο προσκήνιο και έναν λιγότερο ορατό αλλά ιδιαίτερα κρίσιμο ψυχολογικό κίνδυνο: 

τη μοναξιά.

 Καθώς οι κοινωνικοί κύκλοι συρρικνώνονται και οι ρυθμοί ζωής αλλάζουν, 

πολλοί ηλικιωμένοι βιώνουν κοινωνική απομόνωση, η οποία έχει αποδειχθεί ότι επηρεάζει την ψυχική υγεία 

όσο γνωστοί παράγοντες κινδύνου όπως το κάπνισμα ή η παχυσαρκία. 

Σε αυτό το πλαίσιο, η ποιότητα των κοινωνικών σχέσεων γίνεται εξίσου σημαντική με τη διάρκεια της ζωής.
Η «νέα ηλικία», λοιπόν, δεν καθορίζεται μόνο από τα χρόνια που προστίθενται στο ημερολόγιο, αλλά από το αν αυτά τα χρόνια παραμένουν 

ψυχικά γεμάτα, κοινωνικά ενεργά και νοηματικά φορτισμένα. 

Αν τα 80 μοιάζουν σήμερα με τα 60, αυτό οφείλεται όχι μόνο στην ιατρική πρόοδο, αλλά και στη μετατόπιση της ψυχολογικής ηλικίας -στο γεγονός ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι αρνούνται να αποδεχθούν την “απόσυρση” ως φυσική συνέχεια της ζωής.

Η διορία του Νέρωνος

 

Δεν ανησύχησεν ο Νέρων όταν άκουσετου Δελφικού Μαντείου τον χρησμό.«Τα εβδομήντα τρία χρόνια να φοβάται.»Είχε καιρόν ακόμη να χαρεί. Τριάντα χρονώ είναι. Πολύ αρκετήείν’ η διορία που ο θεός τον δίδειγια να φροντίσει για τους μέλλοντας κινδύνους. Τώρα στην Ρώμη θα επιστρέψει κουρασμένος λίγο,αλλά εξαίσια κουρασμένος από το ταξίδι αυτό, που ήταν όλο μέρες απολαύσεως στα θέατρα, στους κήπους, στα γυμνάσια…Των πόλεων της Αχαΐας εσπέρες…των γυμνών σωμάτων η ηδονή προπάντων… Αυτά ο Νέρων. Και στην Ισπανία ο Γάλβας κρυφά το στράτευμά του συναθροίζει και το ασκεί, ο γέροντας ο εβδομήντα τριώ χρονώ.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1863-1933)

ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΑΠΟΡΡΙΨΗΣ

 Η «ευαισθησία απόρριψης» 

είναι μια ψυχολογική κατάσταση 

που επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο

 αντιλαμβανόμαστε και αντιδρούμε 

στην κριτική. 

Ακόμη και μικρά σχόλια μπορεί να βιώνονται 

ως έντονα ή αρνητικά, επηρεάζοντας 

την αυτοεκτίμηση και τις σχέσεις. 

Πολλοί άνθρωποι δυσκολεύονται 

να καταλάβουν γιατί αντιδρούν έτσι,

 όμως υπάρχουν ορισμένα σημάδια 

που μπορούν να δώσουν μια πιο

 ξεκάθαρη εικόνα. 

Ποια είναι τα κύρια συμπτώματα ενός άτομο με «ευαισθησία στην απόρριψη»;

Κακά τα ψέματα, σε κανέναν δεν αρέσει η απόρριψη είτε έρχεται από 

το ερωτικό κομμάτι, είτε από 

το φιλικό, επαγγελματικό ή οικογενειακό.

Καθένας διαχειρίζεται διαφορετικά την απόρριψη και 

άλλοτε πεισμώνει, 

άλλοτε τη δέχεται και προσπαθεί να γίνει καλύτερος/η, και 

άλλοτε η απόρριψη είναι μια βαθιά τραυματική εμπειρία, η οποία του πυροδοτεί κάποιο από τα παρακάτω συμπτώματα ή και όλα.

Σύμφωνα με τον ειδικό ψυχολόγο Dee Johnson, από το Priory, πολλά άτομα, έχουν «ευαισθησία στην απόρριψη» και δυσκολεύονται ιδιαίτερα να δεχθούν την κριτική.

Για τα άτομα αυτά, η απόρριψη και η κριτική δεν είναι απλώς μια δυσάρεστη εμπειρία, αλλά τους πυροδοτεί αισθήματα και αμυντικές αντιδράσεις, οι οποίες πολλές φορές δημιουργούν συγκρούσεις και προβλήματα στις σχέσεις τους.

Ευαισθησία στην απόρριψη, εμφανίζεται κυρίως σε άτομα τα οποία μπορεί να εμφανίζουν και διάσπαση ελλειμματικής προσοχής (ΔΕΠΥ).

Βιώνουν την απόρριψη ως μια ιδιαίτερα τραυματική εμπειρία, και προκαλούνται διάφορα συναισθηματικά συμπτώματα όπως:

Ποια είναι τα κύρια συμπτώματα ενός ατόμου με «ευαισθησία στην απόρριψη»;

Απαντούν στην απόρριψη με ξεσπάσματα θυμού, συχνά αδικαιολόγητα και έντονα.

Νιώθουν υπερβολική ντροπή, ή αναστάτωση, ενώ συχνά μετανιώνουν για την εκρηκτική απάντηση τους

Έχουν καταβάθος χαμηλή αυτοεκτίμηση και φοβούνται να εκτεθούν

Χαρακτηρίζονται από γενικότερο άγχος, κοινωνικό και περιβαλλοντικό

Θέτουν πολύ υψηλά τις προσδοκίες για τον εαυτό τους και ζουν με τον φόβο της αποτυχίας ή της απόρριψης

Η απόρριψη τους πυροδοτεί έντονους αμυντικούς μηχανισμούς, αντί για λογική σκέψη και αποδοχή

Αν δεχθούν απόρριψη ή κριτική, νιώθουν τις ανασφάλειες τους να γίνονται πολύ πιο έντονες

Έχουν σκέψεις αυτοτραυματισμού ή κατάχρησης ουσιών, μετά από μια κριτική, καθώς δυσκολεύονται να διαχειριστούν τα συναισθήματα που έρχονται στην επιφάνεια και νιώθουν ανίκανοι ή «λίγοι».

Από τι προκαλείται η ευαισθησία στην απόρριψη ή την κριτική ;

«Ο ανθρώπινος ψυχισμός είναι πολύπλοκος, επομένως δεν μπορούμε να είμαστε συγκεκριμένοι με τις αιτίες.

Ωστόσο η ευαισθησία στην απόρριψη μπορεί να παρουσιαστεί ως αποτέλεσμα παιδικών τραυμάτων, ή αισθημάτων παραμέλησης και άλλων τύπων κακοποίησης, ειδικά ψυχολογικής», εξηγεί ο Johnson.

«Το να ζεις σε μακροχρόνια αβεβαιότητα και άγχος μπορεί επίσης να είναι ένα έναυσμα για να αναπτύξεις μια τέτοια συναισθηματική κατάσταση».

Πως θεραπεύουμε τα φαινόμενα «ευαισθησίας στην απόρριψη»;

Για να δημιουργήσουμε μια καλύτερη συναισθηματική κατάσταση, απαιτεί χρόνο, προσπάθεια, αλλά και γνώση.

Η αλλαγή είναι σταδιακή, ενώ η ψυχοθεραπεία είναι πάντοτε βοηθητική σε τέτοια ζητήματα, προκειμένου να αντιληφθούμε συμπεριφορές και μοτίβα που μας προκαλούν προβλήματα.

Για αρχή είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τα συναισθήματα μας, να τα νιώσουμε (να μην τα απορρίψουμε) και στη συνέχεια να τα εκλογικεύσουμε.

Μπορείτε να κρατήσετε ένα ημερολόγιο, όπου θα αποτυπώσετε όσα νιώθετε, και όσα σας δυσκολεύουν στο χαρτί.

Έπειτα σκεφτείτε:

Τι είναι αυτό που σας οδηγεί να χρησιμοποιείται τις άμυνες σας σε μια απλή κριτική;

Γιατί η απόρριψη και η κριτική για εσάς, έχει τόσο σημαντικό αρνητικό πρόσημο;

Τι απαιτήσεις είχαν από εσάς οι γονείς σας και το περιβάλλον;

Πόσο νορμάλ θεωρείται πως είναι να είστε κάπου λάθος;

Γιατί αφήνετε μια κριτική να κλονίσει ολόκληρη την ύπαρξη σας;

Προφανώς αυτά είναι ζητήματα τα οποία δεν απαιτούνται μέσα από ένα άρθρο, αλλά με την κατάλληλη βοήθεια, μπορούν να απαντηθούν και να βοηθήσουν το άτομο να βγει από λανθασμένα μοτίβα, τα οποία προκαλούν προβληματικές σχέσεις τόσο με τους άλλους, όσο και με τον εαυτό του.

Αν νιώθεις ότι η κριτική σε επηρεάζει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελες, δεν είσαι μόνος. Η κατανόηση του τρόπου που αντιδράς είναι το πρώτο βήμα για να το διαχειριστείς καλύτερα. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου και προσπάθησε να δεις τα πράγματα πιο ψύχραιμα. Μοιράσου το άρθρο με κάποιον που μπορεί να ταυτιστεί — μπορεί να τον βοηθήσει να καταλάβει τον εαυτό του λίγο καλύτερα.

ΠΗΓΗ: www.truelife.gr