με 6 στους 10 φροντιστές να διατρέχουν ορατό κίνδυνο ο οποίος μεγαλώνει
εξαιτίας πέντε επιβαρυντικών παραγόντων.
Οι άνθρωποι που φροντίζουν άτομα μεάνοιαδιατρέχουν κίνδυνο
γνωστικής έκπτωσηςόσο μεγαλώνουν,
εξαιτίας επιβαρυντικών παραγόντων του τρόπου ζωής
Υπαρχει μια κρίσιμη αλλά παραγνωρισμένη πτυχή: σχεδόν 6 στους 10 φροντιστές (59%) έχουν τουλάχιστον έναν παράγοντα κινδύνου που αυξάνει την πιθανότητα να εμφανίσουν άνοια με την πάροδο του χρόνου,
ενώ 1 στους 4 (24%) φέρουν δύο ή περισσότερους.
«Η ανάλυση αυτή φέρνει στο φως την ευαλωτότητα των φροντιστών ατόμων με άνοια»,
δήλωσε ο Matthew Baumgart, αντιπρόεδρος πολιτικής υγείας της Εταιρείας Alzheimer και μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του Κέντρου Δημόσιας Υγείας.
Οι φροντιστές είναι συχνά τόσο απορροφημένοι στην υποστήριξη ενός συγγενή που αμελούν τη δική τους υγεία.
Αυτή η μελέτη πρέπει να λειτουργήσει
ως κάλεσμα αφύπνισης για την ανάπτυξη στοχευμένων στρατηγικών απ τη δημόσια υγεία, με στόχο την προστασία αυτής της ευάλωτης ομάδας.
Η ανάλυση βασίστηκε σε στοιχεία που συλλέχθηκαν την περίοδο 2021–2022 από 47 πολιτείες των ΗΠΑ, μέσα από ομοσπονδιακά προγράμματα δημόσιας υγείας.
Οι παράγοντες κινδύνου που αναδείχθηκαν
Οι φροντιστές ατόμων με άνοια παρουσίασαν αυξημένες πιθανότητες, σε σχέση με τον γενικό πληθυσμό, να εμφανίζουν πέντε βασικούς παράγοντες που συνδέονται με την ανθυγιεινή γήρανση του εγκεφάλου:
Κάπνισμα: 30% περισσότερες πιθανότητες
Υπέρταση: 27%
Κακής ποιότητας ύπνος: 21%
Διαβήτης: 12%
Παχυσαρκία: 8%
Η μόνη θετική διαφοροποίηση εντοπίστηκε στη σωματική δραστηριότητα, καθώς οι φροντιστές είχαν 9% λιγότερες πιθανότητες να είναι σωματικά αδρανείς, πιθανόν λόγω των απαιτήσεων που προκύπτουν από τη φροντίδα ενός ατόμου με άνοια.
Οι νεότεροι φροντιστές αντιμετωπίζουν ακόμη μεγαλύτερο ρίσκο
Σύμφωνα με τα ευρήματα της μελέτης, οι νεότεροι ενήλικες που αναλαμβάνουν φροντίδα ατόμου με άνοια βρίσκονται σε ακόμη πιο επιβαρυμένη θέση.
Συγκεκριμένα:
Έχουν 40% περισσότερες πιθανότητες να συγκεντρώνουν πολλαπλούς παράγοντες κινδύνου (22% έναντι 16%) σε σύγκριση με τους συνομηλίκους τους που δεν είναι φροντιστές.
Καταγράφουν86%περισσότερες πιθανότητες να καπνίζουν,46% να πάσχουν από υψηλή αρτηριακή πίεση και29%να κοιμούνται λιγότερες από έξι ώρες τη νύχτα
Υπάρχουν πολλές συμπεριφορές και χαρακτηριστικά που έχουν συνδεθεί, με την
άνω του μέσου όρου ευφυΐα.
Κάποιες από αυτές θα δυσκολευόμασταν να τις φανταστούμε.
1. Ψυχικές διαταραχές:
Η μαθηματική ιδιοφυΐα τουΤζον Ναςείναι ανάμεσα στα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα διάσημων προσωπικοτήτων που έπασχαν από ψυχικές νόσους – εν προκειμένω, απόσχιζοφρένεια.
Ωστόσο πολλά ακόμα από τα πιο λαμπερά μυαλά υπέφεραν από ψυχικές νόσους, όπως
οιEdgar Allan Poe,Jackson Pollockαλλά καιAmy Winehouse.
Όπως έχουν παρατηρήσει μάλιστα οι επιστήμονες, μια συγκεκριμένηπρωτεΐνηπου σχετίζεται με τη μνήμη και την περιέργεια στα πειραματόζωα αυξάνει τον κίνδυνο γιαδιπολική διαταραχήκαισχιζοφρένειαστους ανθρώπους.
2. Άγχος:
Μια ακόμα ψυχική διαταραχή, η οποία όμως μπορεί να εντοπίζεται σε άκρως λειτουργικούς ανθρώπους, συνδέεται με την υψηλή ευφυΐα, σύμφωνα με αμερικανική μελέτη
(SUNY Downstate Medical Center).
Ενδεχομένως γιατί η ικανότητά μας να φανταζόμαστε πιθανά σενάρια για διάφορες καταστάσεις, μια ικανότητα που σχετίζεται με την αφηρημένη σκέψη και την επίλυσηπροβλημάτων, μας κάνει πιο επιρρεπείς στο άγχος.
3. Τάση για ρίσκα:
Μια φιλανδική μελέτη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι που είναι περισσότερο ανοιχτοί σε νέες προκλήσεις και οι οποίοι δεν φοβούνται να πάρουν ρίσκα είναι πιο έξυπνοι. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε με προσομοίωση οδήγησης και παρατηρήθηκε ότι όσοι πήραν πιο επικίνδυνες αποφάσεις έχουν περισσότερη λευκή ουσία στον εγκέφαλο, που συνδέεται με τις νοητικές λειτουργίες. (Αν και η απρόσεκτη οδήγηση, εδώ που τα λέμε, δεν είναι κάτι τόσο έξυπνο.)
4. Τάση για βωμολοχίες:
Η χρήση προσβλητικών λέξεων σίγουρα δεν αποτελεί προφανή ένδειξη ευφυΐας, αλλά σύμφωνα με μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Language Studies, μπορεί και να είναι. Οι βωμολοχίες συνδέονται με πλουσιότερο λεξιλόγιο, το οποίο με τη σειρά του μπορεί να σχετίζεται με μεγαλύτερη ευφυΐα, όπως προσπαθούν να εξηγήσουν οι ειδικοί (χωρίς να μας πείθουν απόλυτα)
5. Τεμπελιά: Επιτέλους, να μια καλή δικαιολογία που μπορείτε να πείτε στον εργοδότη σας. Μελέτη του Πανεπιστημίου Florida Gulf Coast κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι πιο έξυπνοι άνθρωποι είναι και πιο επιρρεπείς στην τεμπελιά. Ενδεχομένως γιατί χάνουν γρήγορα το ενδιαφέρον τους για δραστηριότητες που δεν (συνεχίζουν να) τους κινητοποιούν πνευματικά.
6. Είναι πρωτότοκοι:
Διάφορες μελέτες έχουν δείξει ότι τα πρώτα παιδιά στην οικογένεια έχουν υψηλότερο δείκτη ευφυΐας, ίσως επειδή οι γονείς τούς αφιερώνουν περισσότερο χρόνο και προσοχή, ενώ ταυτόχρονα έχουν περισσότερες απαιτήσεις από εκείνα σε ό,τι αφορά τις σχολικές επιδόσεις.
7. Λατρεύουν τις γάτες:
Οι γατόφιλοι όλου του κόσμου τώρα δικαιώνονται. Από τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ μέχρι την crazy cat lady της γειτονιάς μας. Ερευνητές του Πανεπιστημίου Carroll αφού παρακολούθησαν 600 φοιτητές, διαπίστωσαν ότι όσοι αγαπούν τις γάτες σκοράρουν υψηλότερα σε τεστ νοημοσύνης.
8. Δεν είναι θρησκευόμενοι:
Μια ανασκόπηση σε 35 επιστημονικές μελέτες κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι μη θρησκευόμενοι έχουν υψηλότερο IQ κατά μέσο όρο από όσους πιστεύουν.
το μαγνήσιο ενεργει στο μικροβιωμα του εντερου προς τα φιλικα βακτηριδια που παράγουν βιταμίνη D και φρενάρει την πορεία προς τον καρκίνο του παχέος εντέρου
Μελέτη στο
American Journal of Clinical Nutrition
διπλά τυφλή, τυχαιοποιημένη, με 240 που είχαν ήδη πολύποδες στο παχύ έντερο και ανήκαν σε ομάδα αυξημένου κινδύνου.
Ξέρουμε ότι ορισμένα εντερικά μικρόβια λειτουργουν σαν εργοστάσια βιταμίνης D.
Δύο απ αυτά,
σε πειραματικές μελέτες σε ζώα ενεργοποιούν τοπικά τον υποδοχέα της βιταμίνης D στον βλεννογόνο του παχέος εντέρου και μειώνουν την καρκινογένεση.
Ταυτόχρονα, ξέρουμε ότι το μαγνήσιο είναι απαραίτητος συμπαράγοντας για τα ένζυμα της βιταμίνης D και ότι χαμηλή κατάσταση μαγνησίου συνδέεται με χαμηλά επίπεδα βιταμίνης D και υψηλότερο κίνδυνο πολυπόδων.
Η ερώτηση λοιπόν απλή και έξυπνη:
Αν διορθώσουμε στοχευμένα το μαγνήσιο,
μπορούμε να αυξήσουμε αυτά τα προστατευτικά μικρόβια και
να αλλάξουμε την πορεία προς τον καρκίνο;
Στη μελέτη συμμετειχαν
240 ενήλικες με ιστορικό αδενωματωδών.
Όλοι είχαν ήδη κάνει κολονοσκόπηση, είχαν αφαιρέσει πολύποδες και παρακολουθούνταν.
Τους χώρισαν τυχαία σε δύο ομάδες:
η μία έλαβε γλυκινικο μαγνήσιο από το στόμα επί 12 εβδομάδες, με εξατομικευμένη δόση ώστε ο λόγος ασβεστίου προς μαγνήσιο στη διατροφή και στα συμπληρώματα να κατέβει κοντά στο 2,3 προς 1, από περίπου 3,7 προς 1 που ήταν αρχικά.
Η άλλη ομάδα πήρε placebo.
Από όλους συλλέχθηκαν κόπρανα, επιχρίσματα από το ορθό και μικρές βιοψίες βλεννογόνου πριν και μετά την παρέμβαση, ενώ 124 άτομα επανεξετάστηκαν με κολονοσκόπηση μετά από διάμεσο χρόνο παρακολούθησης περίπου 3,5 χρόνια.
Εδώ μπαίνει στο παιχνίδι
το γονίδιο TRPM7, ένα ιοντικό κανάλι που ρυθμίζει την είσοδο μαγνησίου και ασβεστίου στα κύτταρα.
Οι ερευνητές είχαν ήδη δείξει σε προηγούμενη ανάλυση του ίδιου trial ότι το πώς ανεβαίνει η βιταμίνη D στο αίμα με τη χορήγηση μαγνησίου εξαρτάται από αυτό το γονίδιο.
Τώρα είδαν ότι το ίδιο ισχύει και για το μικροβίωμα.
Σε ανθρώπους με «λειτουργική» εκδοχή του TRPM7, η χορήγηση μαγνησίου αύξησε σημαντικά το
Carnobacterium maltaromaticum και το Faecalibacterium prausnitzii στον βλεννογόνο του ορθού, σε σχέση με την ομάδα placebo.
Σε όσους όμως είχαν παραλλαγές του TRPM7 με μειωμένη λειτουργία, το μαγνήσιο όχι μόνο δεν βοήθησε, αλλά σε κάποιες αναλύσεις μείωσε το Faecalibacterium στον βλεννογόνο.
Το ίδιο χάπι, δύο τελείως διαφορετικές αποκρίσεις, ανάλογα με το γενετικό υπόβαθρο.
Ένα δεύτερο εντυπωσιακό εύρημα ήταν η διαφορά ανάμεσα στα φύλα. Οι πιο έντονες αλλαγές στα προστατευτικά βακτηριδια παρατηρήθηκαν στις γυναίκες.
Η ερευνητική ομάδα το αποδίδει στην ορμονική ρύθμιση της μεταφοράς μαγνησίου μέσα στα κύτταρα από τα οιστρογόνα.
Με άλλα λόγια, οι γυναικείες ορμόνες ίσως βοηθούν το μαγνήσιο να φτάσει εκεί που χρειάζεται ώστε να αλλάξει το μικροβίωμα και τον τοπικό μεταβολισμό της βιταμίνης D.
Τι σημαίνουν όλα αυτά κλινικά;
Στην ανάλυση παρακολούθησης, τα άτομα που είχαν μεγαλύτερη παρουσία των συγκεκριμένων βακτηριδιων στον βλεννογόνο φαίνεται να είχαν λιγότερες νέες βλάβες σε ορισμένους τύπους πολυπόδων
Αυτό μας θυμίζει ότι το μικροβίωμα δεν είναι παραμύθι με καλούς και κακούς.
Το ίδιο βακτήριδιο μπορεί να είναι προστατευτικό σε ένα περιβάλλον και επιβαρυντικό σε άλλο.
Σε μηχανιστικό επίπεδο, η ιστορία έχει γοητεία.
Το μαγνήσιο λειτουργεί σαν «συντονιστής» των ενζύμων της βιταμίνης D και ταυτόχρονα επηρεάζει την ανάπτυξη βακτηρίδιων που παράγουν πρόδρομους της.
Στη συνέχεια άλλα μέλη του μικροβιώματος μετατρέπουν αυτούς τους πρόδρομους σε ενεργούς μεταβολίτες που ενεργοποιούν τους υποδοχείς βιταμίνης D στον βλεννογόνο του παχέος εντέρου, εκεί, επί τόπου, χωρίς να χρειάζεται να ανέβει πρώτα η βιταμίνη D στο αίμα ή να μας δει ο ήλιος.
Είναι ένας τοπικός άξονας
«μαγνήσιο μικροβίωμα βιταμίνη D»
που φαίνεται να χαμηλώνει τη φλεγμονή και να δυσκολεύει την έναρξη καρκινικών αλλαγών.
Πριν το ανάγουμε σε θαυματουργό χάπι,
πρέπει να είμαστε δίκαιοι με τα δεδομένα.
Η μελέτη κράτησε μόνο 12 εβδομάδες,
σ έναν συγκεκριμένο πληθυσμό,
κυρίως λευκούς μεγαλύτερης ηλικίας
από μια πολιτεία των ΗΠΑ.
Τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά
αλλά όχι οριστικά.
Χρειαζόμαστε μεγαλύτερες, μακροχρόνιες δοκιμές σε διαφορετικούς πληθυσμούς
πριν πούμε ότι
«το μαγνήσιο προλαμβάνει τον καρκίνο του παχέος εντέρου».
Τι μπορούμε όμως να κάνουμε από σήμερα;
Πρώτον,
να πάρουμε στα σοβαρά
την επάρκεια μαγνησίου.
Η σύγχρονη διατροφή, φτωχή σε πράσινα φυλλώδη, όσπρια, ξηρούς καρπούς και πλούσια σε επεξεργασμένα τρόφιμα, αφήνει πολλούς ανθρώπους οριακά ανεπαρκείς.
Η μέτρια συμπλήρωση, ιδιαίτερα σε μορφές όπως το γλυκινικό μαγνήσιο, μπορεί να έχει νόημα για όσους έχουν ιστορικό πολυπόδων ή άλλους παράγοντες κινδύνου, αλλά πάντα σε συνεννόηση με γιατρό, ειδικά αν υπάρχουν νεφρικά προβλήματα ή άλλα φάρμακα στο παιχνίδι.
Δεύτερον,
να θυμόμαστε ότι κανένα συμπλήρωμα δεν αντικαθιστά την κολονοσκόπηση.
Ο καρκίνος του παχέος εντέρου είναι από τους λίγους καρκίνους που μας δίνει χρόνια προειδοποίηση με τη μορφή πολυπόδων.
Αν είμαστε άνω των 45 ή έχουμε οικογενειακό ιστορικό, το πρώτο πράγμα που χρωστάμε στον εαυτό μας δεν είναι ένα μπουκάλι μαγνήσιο, αλλά ένα σωστό ραντεβού για κολονοσκόπηση.
Το μαγνήσιο, η διατροφή, η κίνηση, η διακοπή καπνίσματος είναι οι σύμμαχοι.
Η κολονοσκόπηση είναι η ασφάλεια ζωής.
Αν έχετε φίλους ή συγγενείς που έχουν βγάλει πολύποδες, που φοβούνται τον καρκίνο του παχέος εντέρου ή που παλεύουν να βελτιώσουν τη διατροφή τους, στείλτε τους αυτό το κείμενο.
Όχι για να τρέξουν όλοι να πάρουν μαγνήσιο, αλλά για να ξεκινήσει μια πιο ώριμη συζήτηση για το πώς μικρές, στοχευμένες διατροφικές παρεμβάσεις, σε συνεργασία με τον γιατρό τους, μπορούν να ενώσουν τις τελείες ανάμεσα
στο έντερο,
τη βιταμίνη D, το μικροβίωμα και τον καρκίνο.
Αν καταφέρουμε να αλλάξουμε έστω και τη σκέψη ενός ανθρώπου για την αξία της πρόληψης, τότε αυτό το μικρό ιόν με το σύμβολο Mg θα έχει ήδη κάνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από ό,τι του αναλογεί
μα δεν φθείρονται οι αρθρώσεις μου με τόσο περπάτημα..
Ισως απ τις πιο απλες παρανοήσεις και ταυτόχρονα απ τις πιο άδικες για το ανθρώπινο σώμα.
Το περπάτημα όχι μόνο δεν φθείρει τις αρθρώσεις αλλά
τις τρέφει ,τις προστατεύει και
τις κρατά λειτουργικές
όσο περνούν τα χρόνια.
Κι αυτό δεν είναι εμπειρική παρατήρηση.
Είναι βιολογία .
Η άρθρωση δεν είναι ένα εξάρτημα που απλώς δέχεται φορτία μέχρι να χαλάσει.
Είναι ένας ζωντανός ιστός σχεδιασμένος να κινείται.
Ο αρθρικός χόνδρος δεν έχει αγγεία. Δεν αιματώνεται όπως ένας μυς.
Τρέφεται μέσω του αρθρικού υγρού. Και το αρθρικό υγρό ανανεώνεται και κυκλοφορεί μόνο με την κίνηση.
Κάθε βήμα λειτουργεί σαν αντλία.
Η φόρτιση και η αποφόρτιση σπρώχνουν θρεπτικά συστατικά μέσα στον χόνδρο και απομακρύνουν τα άχρηστα μεταβολικά προϊόντα.
Όταν δεν κινούμαστε ο χόνδρος λιμοκτονεί.
Όταν κινούμαστε σωστά, ζει.
Το περπάτημα είναι
η πιο φυσιολογική μορφή φόρτισης που μπορεί να δεχτεί μια άρθρωση.
Δεν έχει απότομες αιχμές δύναμης. Δεν έχει βίαιες επιταχύνσεις.
Δεν έχει στρέψεις υψηλής ταχύτητας. Η δύναμη κατανέμεται συμμετρικά σε ισχία, γόνατα, ποδοκνημικές
και μεταφέρεται μέσα από
μυς τένοντες και συνδέσμους
που έχουν εξελιχθεί ακριβώς
γι αυτόν τον σκοπό.
Το σώμα μας δεν σχεδιάστηκε ...
για καρέκλες.
Σχεδιάστηκε για βάδισμα.
Όταν κάποιος λέει περπάτησα πολύ και με πόνεσαν τα γόνατά μου,
το πρόβλημα δεν είναι το περπάτημα. Είναι το υπόβαθρο.
Είναι η μυϊκή αδυναμία.
Είναι η κακή μηχανική.
Είναι η παχυσαρκία.
Είναι η έλλειψη προσαρμογής.
Είναι τα ακατάλληλα παπούτσια.
Το περπάτημα απλώς αποκαλύπτει μια ήδη υπάρχουσα δυσλειτουργία.
Δεν τη δημιουργεί.
Ο χόνδρος ανταποκρίνεται στη μηχανική φόρτιση όπως ακριβώς και το οστό.
Η ήπια επαναλαμβανόμενη φόρτιση αυξάνει τη σύνθεση κολλαγόνου, βελτιώνει την οργάνωση των ινών και ενισχύει την αντοχή του ιστού.
Η ακινησία οδηγεί σε λέπτυνση απώλεια ελαστικότητας και ευθραυστότητα.
Όποιος έχει δει άρθρωση μετά από παρατεταμένη ακινησία το γνωρίζει καλά.
Το περπάτημα είναι φάρμακο.
Το ίδιο ισχύει και για το αρθρικό υγρό.
Με την κίνηση αυξάνεται η παραγωγή του βελτιώνεται το ιξώδες του και αυξάνεται η λιπαντική του ικανότητα. Αυτό σημαίνει λιγότερη τριβή, λιγότερο μικροτραυματισμό και καλύτερη απορρόφηση κραδασμών.
Η άρθρωση που κινείται καλά πονάει λιγότερο όχι περισσότερο.
Ένα από τα μεγαλύτερα λάθη είναι
να συγχέεται η οστεοαρθρίτιδα
με τη χρήση.
Η οστεοαρθρίτιδα δεν είναι νόσος υπερβολικής κίνησης.
Είναι νόσος κακής προσαρμογής.
Οι άνθρωποι που περπατούν συστηματικά έχουν λιγότερα συμπτώματα ,
καλύτερη λειτουργικότητα και
πιο αργή εξέλιξη της εκφύλισης.
Αντίθετα η καθιστική ζωή επιταχύνει την πορεία.
Το περπάτημα δυναμώνει τους μυς που σταθεροποιούν τις αρθρώσεις.
Τον τετρακέφαλο ,τους γλουτιαίους τους οπίσθιους μηριαίους ,τους μυς της ποδοκνημικής.
Όταν αυτοί οι μύς είναι αδύναμοι
όλο το φορτίο πέφτει κατευθείαν στον χόνδρο.
Όταν είναι δυνατοί απορροφούν μεγάλο μέρος της δύναμης και προστατεύουν την άρθρωση.
Κάθε βήμα είναι νευρομυϊκή εκπαίδευση.
Υπάρχει και ο παράγοντας της φλεγμονής.
Το συστηματικό περπάτημα
μειώνει τους δείκτες χρόνιας φλεγμονής
βελτιώνει την ινσουλινοευαισθησία μειώνει το σπλαχνικό λίπος και άρα μειώνει τα φλεγμονώδη σήματα που καταλήγουν και στις αρθρώσεις.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι που κινούνται πονάνε λιγότερο συνολικά.
Το σωματικό βάρος είναι κρίσιμο.
Κάθε παραπανίσιο κιλό αυξάνει εκθετικά το φορτίο στο γόνατο.
Το περπάτημα είναι ο πιο ασφαλής τρόπος να μειωθεί το βάρος χωρίς να επιβαρυνθούν οι αρθρώσεις.
Είναι παράδοξο αλλά αληθινό.
Για να προστατεύσεις τα γόνατα πρέπει να περπατάς ώστε να μειώσεις το φορτίο που τα καταπονεί.
Ακόμη και σε ανθρώπους με ήδη εγκατεστημένη αρθρίτιδα το περπάτημα αποτελεί βασική θεραπευτική σύσταση.
Όχι το τρέξιμο σε άσφαλτο
όχι τα άλματα όχι οι απότομες αλλαγές κατεύθυνσης.
Αλλά το σταθερό ρυθμικό περπάτημα σε επίπεδο έδαφος με σωστά παπούτσια και σταδιακή αύξηση διάρκειας.
Η έννοια της προσαρμογής είναι κεντρική.
Καμία άρθρωση δεν αγαπά τις απότομες υπερβολές.
Αν κάποιος από πλήρη ακινησία ξεκινήσει δέκα χιλιόμετρα την πρώτη μέρα προφανώς θα πονέσει.
Όχι γιατί το περπάτημα βλάπτει
αλλά γιατί το σώμα δεν πρόλαβε να προσαρμοστεί.
Όπως ακριβώς συμβαίνει με κάθε βιολογικό σύστημα.
Το περπάτημα βελτιώνει
και την ιδιο-δεκτικότητα.
Την αίσθηση δηλαδή της θέσης της άρθρωσης στον χώρο.
Αυτό μειώνει τις πτώσεις
τις κακές φορτίσεις και
τους μικροτραυματισμούς.
Οι αρθρώσεις δεν χαλάνε μόνο από τη φθορά.
Χαλάνε και από τις κακές κινήσεις.
Το περπάτημα εκπαιδεύει το σώμα να κινείται σωστά.
Ένα ακόμη σημείο που συχνά παραβλέπεται είναι
η επίδραση στο νευρικό σύστημα.
Η κίνηση μειώνει την κεντρική ευαισθητοποίηση στον πόνο.
Άνθρωποι που περπατούν συστηματικά έχουν υψηλότερο κατώφλι πόνου και λιγότερη αντίληψη δυσφορίας από τις αρθρώσεις τους.
Ο πόνος δεν είναι πάντα ένδειξη βλάβης.
Συχνά είναι ένδειξη ακινησίας.
Οι αρθρώσεις δεν φθείρονται επειδή χρησιμοποιούνται.
Φθείρονται επειδή χρησιμοποιούνται λάθος
ή επειδή δεν χρησιμοποιούνται καθόλου.
Το περπάτημα είναι η φυσική τους γλώσσα.
Όταν τους τη στερείς υποφέρουν. Όταν τους τη δίνεις σε ανταμείβουν.
Γι’ αυτό σε κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως ηλικίας , λεμε:
Αν μπορείς να περπατάς ,
περπάτα.
Αν πονάς περπάτα σωστά.
Αν φοβάσαι, ξεκίνα λίγο.
Αν έχεις αρθρώσεις που θέλεις να κρατήσεις ζωντανές ,κίνησέ τες.
